Daily Archives: 20 listopada, 2026
OSTATNIE TAKIE LATO – Nina Zawadzka
(…) Tamarze ścisnęło się serce na te słowa. Nie była już nastolatką, a jednak wspomnienia tamtego gorącego lata w ramionach Olafa rozgorzały w jej myślach tak mocno, że zapragnęła do nich wrócić. To jednak byłoby zbyt niebezpieczne, tym bardziej, gdy on patrzył na nią świdrującym wzrokiem, a na jej palcu ciążyła obrączka. (…)

Nina Zawadzka, to ukrywająca się pod pseudonimem autorka powieści z historią w tle. O napisaniu książki, która skradnie serca czytelników marzyła, odkąd poznała słowo „powieściopisarz”, jednak pierwszą książkę napisała po 30-stce, wierząc, że by pisać, najpierw trzeba doświadczać. Musiała porzucić studia i karierę, by skupić się na samotnym macierzyństwie, pokonać przeciwności losu oraz wykluczenie społeczne. Te doświadczenia ukształtowały ją na tyle, by teraz móc ukazać wachlarze emocji w inspirowanych prawdziwymi wydarzeniami powieściach. Obecnie szczęśliwa żona i mama, której do szczęścia wystarczy tabliczka czekolady i dobra lektura.
OSTATNIE TAKIE LATO to powieść z historią wojenną w tle.
PREMIERA KSIĄŻKI 03 LIPCA 2024

Jest rok 1946. Przez dawne Prusy Wschodnie przedzierają się powracający do Rosji czerwonoarmiści, napadając po drodze na domostwa i niewinne kobiety. Tamara Mathuszewska kolejny raz cudem unika napaści, lecz kiedy dociera do rodzinnego domu, ze zgrozą stwierdza, że skryła się w nim skrzywdzona dziewczyna, której dawniej Tamara nie zdołała uchronić od zagrożenia. By jej pomóc, najpierw musi uzdrowić siebie, wyleczyć się z grzesznej miłości, która od 1919 roku włada jej sercem i przez którą jej rodzina tak wiele wycierpiała. Tamara powraca myślami do lata, kiedy zmieniło się w jej życiu wszystko, nie przypuszczając, że przeszłość znów zapuka do drzwi jej domu. Czy zakazana miłość kolejny raz stanie się powodem jej klęski?
Kiedy serce zabije do tej drugiej osoby to nic i nikt nie jest w stanie tego bicia uciszyć. Nie są ważne ani narodowość, ani status społeczny, chociaż zły człowiek może doprowadzić do tego, że to serce musi zadowolić się biciem na odległość.
Nina Zawadzka po raz kolejny udowadnia, że nawet najtrudniejsza miłość może przetrwać wszystkie zawieruchy życiowe i rozstanie, i milczenie, i wojnę.

Tamara jako bardzo młoda dziewczyna zakochała się w chłopcu z sąsiedztwa i chociaż oboje traktowali to uczucie jak coś poważnego, to świat, a właściwie to rodzina jednego z nich skutecznie przerwała tę młodzieńczą namiętność pozbawiając i chłopca, i dziewczynę w wielkiej niepewności co do drugiej strony.
Fabuła powieści rozgrywa się w okresie dwudziestolecia międzywojennego, gdy Polska po pierwszej wojnie leczy rany powstałe z różnic narodowościowych, a do władzy w Niemczech dochodzi ktoś, kto burzy ten powierzchowny spokój ponownie wzniecając wśród ludzi nienawiść do obywateli niebędących Niemcami.
I tak ta fabuła zaczyna się w roku 1919 trwając przez okres drugiej wojny światowej do lat powojennych, gdy w wolnej Polsce zaczyna panować teoretyczny spokój. Piszę „teoretyczny” bo wszyscy wiemy, jak zachowywali się „wyzwoliciele”, szczególnie wobec kobiet i to nie tylko tych pochodzenia niemieckiego.
Autorka opisuje to w bardzo dosadny i bolesny sposób, a w tle tych wszystkich działań wojennych i powojennych cały czas tli się uczucie dwojga ludzi, którzy z punktu widzenia świata powinno być wobec siebie wrogami.
Ale serce nie patrzy na narodowość…

Skrzętnie ukrywana przez lata tajemnica, której główna bohaterka z różnych względów nie mogła wyjawić ani swojemu mężowi, ani nawet najbliższej rodzinie, staje się ciężarem nie tylko dla niej.
Ludzie będący Mazurami nie mogą o sobie powiedzieć, że są czystej narodowości, bo dla Polaków są Niemcami, a dla Niemców Polakami i to życie właśnie „pomiędzy” również doprowadza do wielu dramatycznych sytuacji.
Główna bohaterka jest kobietą silną psychicznie, chociaż czasami musi się z tą swoją „siłą” ukrywać, aby nie doprowadzać do konfliktów. Dla dobra bliskiej jej osoby musi ukrywać nie tylko romans w jaki się wplątała będąc mężatką, ale i uczucie, które rozpala jej serce od lat, zanim tą mężatką została.
(…) – Niektórzy ludzie są zbyt dumni, by przyjąć pomoc. I choćbyś nie wiem, ile razy rzucał im koło ratunkowe, oni będą próbować o własnych siłach unosić się na wodzie, byle tylko udowodnić, że są samowystarczalni. Nawet jeśli ich buta stanie się przyczyną ich klęski. (…)
Piękny, chociaż bardzo tragiczny romans Tamary i Olafa ukształtował ich w dość dramatyczny sposób. Bo czy nie zasługiwał na potępienie? Przecież ona była tylko niezamożną Mazurką, a on bogatym Niemcem, którego rodzice zdecydowanie byli przeciwni temu związkowi.
Historia Tamary i Olafa to historia o miłości, ale i o stracie, o uprzedzeniach w stosunku do Mazurów i o cenie jaką czasami trzeba zapłacić za swoje życiowe wybory. To również opowieść pokazująca walkę o własną tożsamość i o narodowość, która będąc często kierowana złudnym patriotyzmem może okazać się czymś co nie pozwala godnie żyć.
Lubię styl jakim pisze Nina Zawadzka i muszę przyznać, że autorka, aby odzwierciedlić realia, o których pisze musiała przeprowadzić porządną kwerendę. I to bardzo cenię. Muszę również przyznać, że dba o detale i potrafi pobudzić emocje. Przyznam szczerze, że kilka razy podczas czytania porządnie się wzruszyłam.
Trochę zbyt przewidywalne okazało się dla mnie samo zakończenie, ale nie umniejszyło to pozytywnego odbioru całości.
POLECAM tę książkę osobom lubiącym powieści z historią w tle i tym, którzy zaczytują się w romansach.

Dziękuję Autorce za kolejną piękną powieść, a wydawnictwu Filia dziękuję, że mogłam przeczytać ją w ramach współpracy barterowej.






