O ŻESZ! NARODZENIE – Monika Wawrzyńska

(…) Na godzinę jedenastą zaplanowany został pogrzeb Kaśki, jednej z trzech przyjaciółek kochających Italię. Dwie pozostałe, nadal trzymające się życia panie, Anna i Krystyna, stawiły się w strojach wyraźnie utożsamiających się z ikonicznym stylem szalonej, sycylijskiej wdowy. (…)

Monika Wawrzyńska to dla mnie chwilowo autorka-zagadka. W nie tak bardzo odległej młodości szalona studentka warszawskiego AWF-u, kierowca i pilot rajdowy. Ale również szczęśliwa mama Marysi i ubrany w biały kołnierzyk pracownik korporacji, pnący się po szczeblach kariery na sam szczyt, do stanowiska Wiceprezesa. Po głębokim rozczarowaniu życiem korpoludka wyjeżdża do Afryki, gdzie zdobywa dwa szczyty Korony Ziemi (pierwszy i ostatni) i nową perspektywę życiową (taką z wysokości 5895 m.n.p.m). Porzuca pracę w korporacji, wskakuje w dresy i pisze książki. Przy okazji zostaje własną szefową i kobietą spełnioną. Jest autorką 8 książek (?), a jako pisarka debiutowała w roku 2023.

OŻESZ! NARODZENIE to świąteczna komedia funeralna.

PREMIERA KSIĄŻKI 28 PAŹDŻIERNIKA 2026 ROKU

Chociaż nic dwa razy się nie zdarza, los potrafi zrobić wyjątek. Zwłaszcza tuż przed Bożym Narodzeniem i właśnie taki prezent LOS postanawia podarować Alince, która prowadzi dwa życia. Za dnia maluje twarze celebrytów w porannym studiu telewizyjnym, gdzie rządzi próżna prezenterka Cassandra, a wieczorami pracuje w zakładzie pogrzebowym „Bez biletów” i przywraca godność tym, którzy już nigdy nie spojrzą w lustro. W jednym świecie liczą się idealny makijaż, lajki i blask fleszy. W drugim bliscy proszą o pogrzeb „w stylu włoskim” (śp. Kaśka poleci z przyjaciółkami do Włoch w… pieprzniczce albo solniczce) albo o to, by babcia odleciała „jak samolotem”. Alinka dobrze zna oba światy. Nie wie jeszcze tylko, że tuż przed Bożym Narodzeniem otrzyma szansę, jakiej nie dostaje prawie nikt: jeszcze raz przeżyć to, co już się wydarzyło, zmienić bieg kilku zdarzeń i sprawdzić, czy naprawdę można spotkać miłość. Tylko, czy wiedząc, co wydarzy się za chwilę, da się naprawdę ocalić to, co najważniejsze?

Na wielu profilach zauważyłam, że tak właściwie to chyba już rozpoczął się czas czytania powieści świątecznych. To co, że to dopiero listopad? W moim mieście już zaczęły się przygotowania do jarmarku świątecznego, więc chyba już można również czytać powieści świąteczne 😉

Ale ta książka chociaż w pewnym sensie również jest lekturą bazującą na okresie około świątecznym to przede wszystkim jest świetną komedią, która z pewnością poprawi humor wielu osobom.

I chociaż sporo czasu spędzamy w… zakładzie pogrzebowym „Bez biletu”, bo to gwoli ścisłości komedia funeralna to nie przeszkadza to świetnie się bawić. Przynajmniej ja z czystym sumieniem mogę przyznać, że ta książka odczarowała mi w rym roku LISTOPAD i chyba będę do niej wracała w kolejnych listopadach.

Fabuła jest mocno ironiczna, ale książka jest lekturą lekką, łatwą i przyjemną. Momentami jest trochę infantylnie, trochę zabawnie, trochę dramatycznie, ale jest również bardzo świątecznie z tą całą „magią świąt” jako wątkiem głównym. Bo dzięki sytuacji z gatunku „dzień świstaka” główna bohaterka – Alina – młoda kobieta pracująca w dwóch miejscach – jako makijażystka w telewizji i jako tanatokosmetolog wykonując makijaże pośmiertne w prosektorium, może coś w życiu zmienić.

Autorka stworzyła postacie tak realistyczne, że można odnieść wrażenie, że niektóre z tych osób zna się od dawna. Moją ulubioną bohaterką tej historii jest pani Teresa, seniorka od jakiegoś czasu będąca częstą gościnią w zakładzie pogrzebowym jako żywa oczywiście i planująca swój godny wizerunku pochówek (jak już przyjdzie TEN czas).

Monika Wawrzyńska wymyśliła fabułę, która bawi i jest super relaksem, ale poruszyła w swojej książce kilka poważnych tematów, chociaż… muszę przyznać, że zrobiła to z wyjątkową delikatnością.

Dzięki zabiegowi „powtórzonego dnia”, a właściwie to kilku dni jakie przeżywa główna bohaterka można było zapobiec pewnym dramatycznym bądź niezręcznym sytuacjom.

Między innymi autorka wspomina o samotności osób starszych, których dzieci mieszkają poza granicami Polski. O tym, jak taka osoba boi się przyznać do tego, że jest samotna i aby nie ranić najbliższych wymyśla różne sytuacje mające ukazać ją w świetle innym niż jest to w rzeczywistości.

(…) – Zwyrodniałe to ty masz stawy! Nie denerwuj mnie jeszcze bardziej! Jeśli myślisz, że mnie zachwyciło to cofanie się w czasie to się grubo mylisz! Ale skoro ktoś się uparł, żeby mnie przenieść, to miał w tym jakiś konkretny cel. (…)

Po przeczytaniu tej książki zaczęłam się zastanawiać nad tym jak wiele rzeczy robimy na pokaz, wstawiamy piękne zdjęcia na profilach socjal mediów, piszemy jacy jesteśmy szczęśliwi, a gdy życie nas kopie i siedzimy zapłakane, to chowamy się pod kocem, byleby ktoś nas wówczas nie zobaczył.

Pomyślałam też sobie jak cudownie by to było gdybyśmy czasami mogli cofnąć czas by zapobiec wielu dramatom naszego życia. Jaki świat byłby wówczas szczęśliwy, nie potrzebowalibyśmy tych świątecznych cudów, bo byłyby one naszą codziennością.

Sięgnijcie po tę książkę koniecznie, bo to lektura, która nie tylko porządnie rozbawi, ale i skłoni do refleksji. Nad życiem, nad zachowaniem, nad podejściem do śmierci i tego wszystkiego co nas otacza na co dzień.

POLECAM ją zwłaszcza teraz, ale i o każdej porze roku, bo przecież aby się porządnie zrelaksować to nie jest ważne czy to wiosna, lato, jesień czy zima, poniedziałek czy weekend.

Dziękuję Wydawnictwu FLOW za możliwość przeczytania tej książki w ramach współpracy barterowej i dziękuję, że właśnie dzięki FLOW miałam możliwość poznania kolejnej polskiej autorki, po której książki będę sięgała z prawdziwą radością.