MIŁOŚĆ W ZŁOTYM POTOKU – Michalina Kowolik
(…) Cieszę się, że znalazłem się w Złotym Potoku. Może to prawda, że czasem nasze życie się wali, aby nas zaprowadzić do miejsca, w którym znajdziemy szczęście. Ze mną właśnie tak było. Rozwód rodziców i wyprowadzka były dla mnie ciężkie i myślałem, że to najgorsze, co mnie spotyka. Byłem w błędzie, bo jak się później okazało, to było dla mnie najlepsze. (…)
O Michalinie Kowolik nie znalazłam zbyt wielu informacji, ale wiadomo, część autorek i autorów ceni sobie swoją prywatność i ja to szanuję. Jest autorką kilkunastu powieści obyczajowych, romansów i literatury pięknej. Mogę się tylko domyślać, że mieszka gdzieś na Śląsku, ponieważ w tym regionie to nazwisko jest dość popularne. Może kiedyś dowiem się o tej autorce więcej 😉
MIŁOŚĆ W ZŁOTYM POTOKU to powieść obyczajowa z nutą romansu i dramatu.
PREMIERA KSIĄŻKI 10 CZERWCA 2026 ROKU
Honorata po latach wraca do miejsca, które kiedyś kochała, a później z bólem opuściła. W rodzinnych stronach wszystko wydaje się znajome, a jednocześnie obce. Każdy zakątek budzi wspomnienia, które tak długo próbowała zagłuszyć. Powrót do domu staje się dla niej nie tylko konfrontacją z przeszłością, lecz także próbą zrozumienia samej siebie. Wśród ludzi, których kiedyś zostawiła, jest także Damian Zamojski – mężczyzna, który niegdyś nieoczekiwanie poruszył jej serce. Ich relacja, pełna niedopowiedzeń i przerwanych gestów, została brutalnie przerwana przez dramat rodzinny. Wyznanie chorej siostry zmieniło wszystko i zmusiło Honoratę do rezygnacji z rodzącego się uczucia. Teraz wraca, by ratować brata przed pochopną decyzją – i nieoczekiwanie musi zmierzyć się z prawdą, która może odmienić jej życie.
Początkowo chciałam napisać, że to jest cudowna książka, idealna na weekendowy relaks, ale w pewnym momencie autorka tak mnie zaskoczyła, że zryczałam się jak bóbr. Ale ogólnie… to mogę przyznać, że jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna.
To moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki, ale myślę, że nie ostatnie, ponieważ bardzo mi się spodobał styl jakim pisze.
Fabuła książki niby banalna, skierowana na rodzinę, w skład której wchodzą rodzice i troje dzieci – dwie córki, niezwykle mocno związane miłością siostrzaną i syn będący takim trochę lekkoduchem. Ale… do tej niesamowitej rodziny w pewnym momencie dołącza chłopak, którego relacje z własnymi rodzicami są trochę pokomplikowane, a rodzice tej trójki przyjmują do rodziny jak syna.
I to właściwie małżeństwo Królów staje się rodzicami Damiana – głównego bohatera, bo to oni otaczają go opieką, wspierają i motywują do tego, aby dążył do spełniania swoich marzeń.
Teoretycznie ta powieść jest typowym romansem, ale sam romans rozwija się tutaj bardzo nietypowo.
(…) Stoi oparty o ścianę, zaraz za małym wiatrołapem, pomiędzy kuchnią a salonem. Ma na sobie czarne spodnie od garnituru, białą koszulę i czarną muszkę. Marynarkę trzyma w ręku i patrzy wprost na mnie. Jego oczy połyskują w świetle lampy. Otwieram usta, aby coś powiedzieć, ale żądne słowo nie chce z nich wypłynąć. Jestem w szoku i niczego nie rozumiem. (…)
Czytając tę książkę na zmianę śmiałam się i wzruszałam, ale to chyba dobrze, bo autorka potrafiła sprawić, że buzowały we mnie różne emocje.
Bohaterowie są tacy zwyczajni, z jednej strony bardzo uczuciowi, a z drugiej nieco zagadkowi. Polubiłam ich wszystkich, chociaż nie byli bez wad.
Bardzo mi się spodobało przedstawienie małżeństwa Królów, chociaż myślę, że ktoś może zarzucić autorce, że ich zachowanie wobec siebie zostało pokazane zbyt cukierkowo i mało realnie, ale ja znam takie małżeństwo i wiem, że można sobie okazywać miłość i troskę nawet gdy ma się już dorosłe dzieci.
Początek książki jest lekki (pod względem fabuły), trochę zabawny, chociaż autorka w fabułę wplata bardzo poważne wątki.
Mamy tutaj piękną przyjaźń, a także w cudowny sposób pokazaną miłość rodzicielską. Ale jest również przedstawiona inna miłość rodzicielska chociaż moim zdaniem trudno ją nazwać miłością, bo kiedy dziecko czuje się samotne w domu, w którym powinno czuć ciepło rodzica, to chyba miłości w tym domu nie ma.
Bardzo emocjonalnie autorka przedstawiła również walkę z chorobą, której następstwem była walka z żałobą. Przyznam, że nie spodziewałam się w tej powieści tak trudnego wątku.
Narracja jest w pierwszej osobie czasu teraźniejszego, a rozdziały są przeplatane w ten sposób, że raz narratorką jest Honorata, a raz narratorem jest Damian. To wokół tej dwójki krążą watki tej powieści.
Myślę, że fabuła tej książki na długo zostanie w mojej pamięci, dlatego POLECAM ją całym sercem.
Dziękuję Wydawnictwu Filia, że dzięki współpracy barterowej poznałam twórczość kolejnej polskiej autorki, po której książki z pewnością sięgnę jeszcze niejeden raz.
RÓŻA – Anna Rybakiewicz
(…) Wyglądał, jakby naprawdę przepełniał go żal. Nie wiedziałam tylko, czy po stracie żony, czy po stracie róż. – Wybrałaś akurat te róże, których ona sama nigdy by dla siebie nie wybrała… – powiedział, nachylając się ku mnie, tak bym tylko ja mogła go usłyszeć. – Wybrałaby każde inne z naszego ogrodu, tylko nie te… (…)
Anna Rybakiewicz jest autorką kilkunastu bestsellerowych powieści obyczajowych. Jest absolwentką Wydziału Prawa Uniwersytetu w Białymstoku, od 2016 roku wykonuje zawód radcy prawnego. Prywatnie jest szczęśliwą mężatką i mamą dwójki dzieci. Uwielbia słuchać ludzkich historii, intrygują ją losy przodków, do których niejednokrotnie odnosi się w swoich powieściach. W fabułach często inspiruje się prawdziwymi wydarzeniami co sprawia, że jej powieści czyta się z zapartym tchem.
RÓŻA to dramat obyczajowy z romansem i historią wojenną w tle.
PREMIERA KSIĄŻKI 20 MAJA 2026
W 1943 roku Tadeusz w zastępstwie brata będącego krótko po ślubie, zostaje wywieziony na roboty przymusowe. Trafia do słynnej szkółki róż, gdzie z niechęcią podejmuje pracę u niemieckich właścicieli. Wśród nich jest młoda Niemka – Alma Rose. Ich pierwsze spotkania pełne są chłodu i uprzedzeń… aż do chwili, gdy wśród kwitnących krzewów, z dala od frontu, rodzi się uczucie, które może kosztować ich życie. Po wojnie Tadeusz wraca do rodzinnej wsi, ale cały czas nie może zapomnieć Niemki, w której się zakochał. W rodzinnej wsi zastaje młodą bratową z malutkim dzieckiem, która w czasie wojny owdowiała. Jest świadomy tego, że nawet gdyby chciał sprowadzić do rodzinnego domu Almę Rose, to dziewczyna w jego rodzinnej wsi nie zaznałaby szczęścia. Dla spokoju ducha rodziny i dla nieżyjącego brata Tadeusz postanawia ożenić się z bratową i wychować w zastępstwie brata jego dziecko. W 2003 roku umierająca żona wyznaje Tadeuszowi sekret, który burzy fundamenty jego powojennego życia. To, co przez lata uważał za prawdę, okazuje się kłamstwem. Wracają wspomnienia, a wraz z nimi pytanie: Czy mógł wybrać inaczej?
Kiedy widzę kolejny tytuł książki Anny Rybakiewicz to wiem, że czeka mnie ciekawa lektura. Jeszcze żadna powieść tej autorki mnie czytelniczo nie zawiodła.
Niezbyt przepadam za romansami, ale niektóre wciągają mnie od pierwszej strony, zaspokajając moją kobiecą ciekawość. Staram się unikać tych cukierkowo przesłodzonych. Na szczęście ten romans miał w sobie więcej goryczy niż słodkości chociaż przecież teoretycznie każda szczera miłość jest słodkim uczuciem.
Autorka zabiera swoich czytelników w dwa różne okresy, towarzyszymy głównym bohaterom w czasie wojny i w czasie powojennym, kiedy ludzie potrafili określać innych tylko dwoma słowami: wróg lub przyjaciel.
Nie było ważnym jakim ktoś jest człowiekiem, czy jest tym dobrym, empatycznym, życzliwym dla innych, czy jest złym, okrutnym, czerpiącym radość ze znęcania się i upokarzania innych. Ważne było jedynie to czy jest Polakiem czy Niemcem.
A przecież bez względu na narodowość każdy człowiek ma prawo do uczuć, bo przecież serce nie sługa.
Romans jaki autorka wplotła w fabułę niósł ze sobą i piękno czystych uczuć i dramatyzm wojny. Był miłością, czułością i radością, ale był również bólem, strachem i niepewnością jutra.
(…) Powinienem im powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że widzę ich całych i zdrowych. Wyznać, że niewiele brakowało, a już nigdy byśmy się nie spotkali. Że otarłem się o śmierć. Ale jedyne co czułem to ból. Ból w miejscu, gdzie powinno bić serce, bo zamiast niego była tam pustka. (…)
Drugim okresem jest teraźniejszość, w której ktoś będący na łożu śmierci wyjawia ukochanej osobie sekret ukrywany przez pół wieku. Czy można wybaczyć, że prawie całe życie było się oszukiwanym? Czy zatajenie prawdy można nazwać ochroną własnych uczuć?
Nie chcę nikogo potępiać, chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że zatajenie przed ukochaną osobą prawdy było kierowane wyłącznie strachem przed utratą tej osoby. A może to była zwykła ludzka zazdrość? Czysty egoizm?
Autorka porusza w swojej książce kilka wątków, które miały miejsce w życiu bohaterów. Jednym z nich jest praca przymusowa Polaków na rzecz Niemców, wśród których byli i tacy, którzy wykorzystywali swoją władzę nad skierowanymi do pracy i tacy, którzy traktowali swoich pracowników nie ujmując im godności człowieka.
Poznajemy również społeczność małej polskiej wsi, w której rządziły zacofanie i przesądy. Wrogiem był nie ten, który z natury był złym człowiekiem, ale ten, który próbował udowodnić, że to nie sama narodowość jest zła. Ludzie w niedziele modlili się w kościele i zamiast skupić się na modlitwie skupiali się na tym co ktoś ma na sobie lub skąd przybył.
(…) – Synu… – powtórzył i nachylił się do mnie, gdy oddaliliśmy się wystarczająco. – Pora, żebyś wracał tam, skąd przyjechałeś. Jutro rano musisz wyjechać. Tu póki co nie ma dla ciebie miejsca. Bezpiecznego miejsca. (…)
Bardzo poruszył mnie w książce wątek Leny, młodej dziewczyny ciężko pracującej, będącej dla swojego pracodawcy kimś więcej niż tylko przysłowiową „prawą ręką”. Dziewczyny odtrąconej przez najbliższych, a przygarniętej przez obcą osobę. Dziewczyny z tak zwaną „wstydliwą” przeszłością.
Każdemu może się w życiu wydarzyć coś co negatywnie wpłynie na przyszłość, ale czy to oznacza, że taką osobę trzeba natychmiast skreślić? A może dając jej szansę zyska się kogoś wartego zaufania?
Ale najważniejszym wątkiem w tej powieści jest oczywiście miłość. I to taka, której nie potrafiła zabić ani wojna, ani rozłąka, ani lata. Myślę, że o takiej miłości marzy niejedna kobieta.
Zanim sięgniecie po tę książkę, do czego GORĄCO NAMAWIAM, przygotujcie sobie czas, bo moim zdaniem od lektury trudno się oderwać. Ale przygotujcie sobie również chusteczki (zwłaszcza panie) bo czeka Was wiele wzruszeń.
POLECAM tę książkę tym, którzy nie znają jeszcze twórczości Anny Rybakiewicz, bo ci którzy czytali już jej książki tej powieści polecać nie muszę.
Dziękuję Wydawnictwu Filia, za możliwość przeczytania tej książki w ramach współpracy barterowej, a Autorce dziękuję, za kolejną piękną historię.
ROK RAKA. MOJA ONKOHISTORIA. PODRÓŻ BEZ PLANU, MAPY I PRZEWODNIKA – Aleksandra Wysocka
(…) Czuję się oszukana. To nie tak miało być. Jak to k*rwa, przerzut? A co się stało z „malutka zmiana wcześnie wykryta”? Przecież miałam nie mieć chemii! Halo! Nie tak się umawialiśmy – mam pretensje nie wiadomo do kogo. (…)
Aleksandra Wysocka mieszka w Warszawie, lecz gdy tylko może rusza w stronę słońca, najchętniej kamperem i bez sztywnego planu. Z wykształcenia jest socjolożką, z zamiłowania podróżniczką i kolekcjonerką wspomnień. Przez ponad dekadę razem z mężem prowadziła popularny blog o rodzinnych podróżach „8 stóp”, który był nominowany w prestiżowym konkursie „Travelery” w kategorii „Blog roku”. Na co dzień pełni funkcję wiceprezeski Fundacji K.I.D.S – Klub Innowatorów Dziecięcych Szpitali. Lubi fotografować, czytać, oglądać seriale i pisać, jej artykuły ukazywały się w magazynach podróżniczych, a jej felietony publikowane były na łamach tygodnika „Polityka”.
ROK RAKA. MOJA ONKOHISTORIA. PODRÓŻ BEZ PLANU, MAPY I PRZEWODNIKA to relacja trudnej rodzinnej onkohistorii, do napisania której skłonił autorkę jej zupełnie niespodziewany rak piersi.
PREMIERA KSIĄŻKI 30 WRZEŚNIA 2026 ROKU
Aleksandra miała 45 lat i była w świetnej formie. Była zdrowa, aktywna, szczęśliwa, bez obciążeń genetycznych, przekonana, że nowotwór dotyczy innych. Aż do momentu, kiedy usłyszała diagnozę. Nie poddała się, chociaż miała chwile zwątpienia, ale nie chcąc być osamotnioną w tej dramatycznej sytuacji postanowiła spisać po kolei wszystko co przeżyła przez rok pełen strachu, niepewności i pytań bez odpowiedzi. Opisała drogę od pierwszego szoku jaki przeżyła słysząc diagnozę, przez leczenie, aż do odzyskania poczucia sprawczości i wiary w przyszłość. Przeszła dwie operacje, chemioterapię, utratę włosów oraz nagłą, farmakologiczną menopauzę.
Każdy z nas jej się boi. Wielu z nas nie dopuszcza do głowy myśli, że może ją usłyszeć. Każdy, a przynajmniej wielu uważa, że może dotyczyć wszystkich, ale nie mnie. DIAGNOZA. ZŁA DIAGNOZA.
Autorka tej książki zapewne też się nie spodziewała, że lekarz jej powie, że niewinny guzek może się okazać nowotworem złośliwym, dlatego myślę, że każdy powinien przeczytać tę książkę, by „w razie, gdyby…” był przygotowany na coś, o czym w tej chwili nie myśli, a co może się i w jej/jego życiu wydarzyć.
Ta książka to specyficzny przewodnik po leczeniu chemioterapią, radioterapią czy inną terapią, czyli mówiąc wprost – jest to przewodnik prowadzący do pokonania jednej z najgorszych chorób.
Z pewnością nie jest to droga lekka, łatwa i przyjemna, myślę, że wielu osobom bardzo trudno jest przejść tę drogę, ale jak chce się żyć i jest szansa, że chorobę można pokonać, to wytrzyma się wiele.
(…) Nie boję się śmierci. Jedyne, czego się obawiam to tego, co przed: bólu, braku sprawności, zależności od innych, całej tej fizjologii. Na szczęście nie wydaje mi się, żeby to były rozważania na teraz, chyba jeszcze nie czas na mnie. (…)
Autorce tej książki się udało wygrać z nowotworem, na tyle, że zatrzymano jego panoszenie się w organizmie, ale wielu osobom się to nie udało, dlatego tak ważna jest profilaktyka a nawet skłonność do hipochondrii, bo nie jednemu człowiekowi upór w kręgach medycznych i hipochondria uratowały życie.
W zaawansowanej chorobie nowotworowej oprócz skutecznego leczenia ważne jest wsparcie bliskich osób, spoglądając na ten cały dramatyczny wątek walki z chorobą muszę przyznać, że bardzo mi się podobało właśnie to, że autorka miała wsparcie psychiczne ze strony męża i przyjaciółek.
Czarny humor być może w sytuacji osoby walczącej ze złośliwym nowotworem nie jest na miejscu, ale dopóki można się śmiać, czy z choroby, czy z sytuacji wynikłych z niej, to jest to też pewnego rodzaju (dość specyficzna) terapia.
Autorka wielokrotnie podkreśla w swojej książce jak ważne jest dla pacjentek/pacjentów wsparcie psychiczne i stosunek personelu medycznego do danej osoby, gdy chory nie jest tylko kolejnym numerkiem, ale człowiekiem potrzebującym pomocy.
Krok po kroku poznajemy leczenie z uwzględnieniem skutków ubocznych, których przy chemioterapii czy radioterapii nie brakuje. Ale myślę, że gdy człowiek dokładnie wie co może go spotkać, jak negatywnie może dane leczenie wpłynąć na samopoczucie, to z pewnością, gdy już się zachoruje (czego oczywiście nikomu nie życzę) to można być chociaż trochę przygotowanym na te skutki uboczne.
W tej chorobie jak w żadnej innej może nastąpić sinusoida emocji. Raz chory wierzy, że będzie dobrze, że wygra, a raz wpada w dołek strachu i zwątpienia.
(…) Ale jeśli umrę… No cóż, każdy kiedyś w końcu umrze. Nie boję się sądu, nie czekam na chóry anielskie, nie spodziewam się ognia piekielnego (choć jeśli piekło istnieje, to w moim raczej jest zimno). Myślę o śmierci jak o narkozie, z której się nie wybudzę. Zasypiam i nie ma nic. (…)
Dlatego myślę, że bardzo ważnym jest mieć w pobliżu kogoś, kto od czasu do czasu „ojoja”, a od czasu do czasu postawi do pionu nie pozwalając na to „ojojanie”. Ważne jest również to, żeby osoba chora nie rezygnowała z dotychczasowego życia i marzeń, które można realizować, za zgodą lekarzy, oczywiście. Najgorszym co może być dla „karmienia choroby” to poddanie się i zamknięcie w czterech ścianach bez pozwolenia na towarzystwo innych.
Sięgnijcie po tę książkę jak po lekturę obowiązkową, bo czym innym jest czytanie w Internecie porad sztucznej inteligencji, a czym innym jest czytanie tego, co napisała osoba opierająca słowa na własnych doświadczeniach.
Nikt z nas nie wie, czy to o czym w swojej książce pisze Aleksandra Wysocka nie spotka nas, ja tego doświadczyłam, dlatego z pewnością inaczej teraz patrzę na osoby walczące z chorobą nowotworową.
Fajnie jest, gdy taka osoba walczy i się nie poddaje, ale nie wszyscy potrafią. A my – osoby zdrowe – powinniśmy potrafić nie tylko zrozumieć przez co przechodzi osoba chora, ale również potrafić pomóc tak, żeby nikt nie poczuł z naszej strony jedynie litości.
Autorka w swojej książce przedstawia nam konkretny, pozbawiony użalania się nad sobą opis leczenia, w którym medyczna prawda łączy się ze swoistą autoironią, ale też prawem do przeżywania kryzysu po swojemu. To zapis nie tylko odnoszący się do zderzenia ze szpitalną codziennością, ale też zachowania w chorobie poczucia sprawczości, która jest fundamentem, który pozwala poczuć wpływ na własne życie i przekonania, że działania prowadzą do zamierzonych efektów, niezależnie od okoliczności.
Dziękuję Ringier Axel Springer Polska za propozycję przeczytania tej książki w ramach współpracy barterowej, i liczę na to, że trafi ona do jak największego grona czytelników i czytelniczek.
PORADNIA DLA DUCHÓW – Maciej Chwedo
(…) Myśli kipiały mu w głowie niczym zupa w garnku, z tym że zamiast wywaru czuł słonawy pot ściekający do ust. Musiał obalić teorię o trefnej wódce i jakimkolwiek alkoholizmie bo przecież przez cały dzień nawet piwa nie ruszył. Było tylko jedno wyjaśnienie – zwariował, bo jak inaczej wyjaśnić ducha? (…)
Maciej Chwedo przygodę z pisaniem zaczynał od tekstów rapowych, które zaowocowały trasami koncertowymi po całym kraju u boku legendy rodzimej sceny hip-hopowej. Skoro już poznał scenę, postanowił kilka napisać, co poskutkowało ukończeniem kierunku scenariopisarstwa w jednej z warszawskich szkół filmowych. Na podstawie jego pracy dyplomowej nakręcono film, który w kinach obejrzało ponad 700.000 widzów. Wraz z przyjaciółmi założył studio filmowe, gdzie realizował projekty video z użyciem techniki green screen. Jest autorem wielu kampanii reklamowych, teledysków i odcinków popularnych seriali telewizyjnych. „Poradnia dla Duchów” to jego debiut literacki, gdzie w typowy dla siebie, humorystyczny sposób, opisuje przygody swojego ojca, byłego agenta służb, ducha pośród żywych.
(Informacja o autorze znaleziona na stronie Wydawnictwa FLOW)
PORADNIA DLA DUCHÓW to powieść psychologiczno-obyczajowa z nutką dramatu i… zjawisk paranormalnych.
PREMIERA KSIĄŻKI 14 PAŹDZIERNIKA 2026
Marek jest byłym tajnym agentem, ale dziś pracuje jako szkolny woźny. Jest człowiekiem, który przegrał przede wszystkim z samym sobą. Od lat próbuje zagłuszyć przeszłość alkoholem. Kiedy zaczyna widzieć duchy ludzi, którzy zginęli w tragicznych okolicznościach, otrzymuje szansę, której nigdy się nie spodziewał. Pomagając zmarłym odnaleźć spokój, Marek coraz boleśniej uświadamia sobie, że sam od lat ucieka przed najważniejszymi pytaniami. Bo najtrudniej zmierzyć się z własnymi błędami, zwłaszcza gdy dotyczą tych, których kochamy najbardziej. Czy duchy pomogą Markowi odnaleźć zagubiony w pewnym momencie sens życia? Czy spotkania z duchami uświadomią byłego agenta co tak naprawdę w życiu stracił i czy uda mu się to odzyskać?
Do książek debiutantów podchodzę z dużą otwartością, ponieważ kilkukrotnie biorąc do czytania powieść debiutującej autorki czy autora, po przeczytaniu byłam w stanie powiedzieć tylko: WOW!
Takim słowem również mogę krzyknąć (!) bo uważam, że autor i jego książka zrobią pozytywne wrażenie na wielu czytelnikach, jednocześnie skłaniając ich do refleksji.
Styl jakim pisze Maciej Chwedo jest nie tylko bardzo ciekawy co przyjemny w odbiorze treści lektury. A fabuła zapewnia czytelnikowi prawdziwy roller coaster emocjonalny. W pewnym momencie czytania śmiejesz się w głos by za kilka stron dalej ocierać oczy z łez wzruszenia. Myślę, że to nie jest łatwe dla autora by napisać książkę będącą komedią, w której śmiech przeplata się ze smutkiem.
Fabuła książki jest mocno nastawiona na przejaw psychologiczny i chociaż znajdujemy tutaj wątki bardzo nierealistyczne, bo kto w dzisiejszych czasach wierzy w duchy? (ja wierzę 😉) to warto skupić się na wątku tego „żywego ducha” czyli kogoś, kto dla najbliższych był kimś w rodzaju jednej wielkiej niewiadomej.
(…) Kurdupel spojrzał na swoje dłonie, które powoli znikały jak zaparowana szyba gubiąca ciepło. Na jego twarzy pojawiła się mieszanka radości i spokoju. (…)
Główny bohater wiele lat pracował jako tajny agent nie zastanawiając się nad tym, że pieniądze są tylko częścią szczęścia. Bo zarabiając sporo, przy okazji też dużo tracił.
Życie agenta zniszczyło mu życie rodzinne, ale pieniądze, które zarobił nie były w stanie spłacić długu jaki zaciągnął u żony i synka. Długu winy i szans jakie utracił, cały czas będąc dalej swojej rodziny niż bliżej. I tu nie mam na myśli jedynie odległości liczonych w kilometrach, ale tego co emocjonalnie mogło łączyć go z najbliższymi.
Myślę, że wiele osób, które tę książkę przeczyta zastanowi się nad sensem życia i nad tym co tak właściwie w życiu jest najważniejszym.
Humorystycznie przedstawiony wątek z duchami też nie jest tak do końca zabawny, bo każdy z tych pojawiających się w życiu Marka duchów miał w sobie coś dramatycznego i nie mam tutaj na myśli tego jak zginęli.
Myślę, że każdy z nas nosi w sercu jakąś niedopowiedzianą myśl, jakieś niedokończone zadanie i często powtarza sobie: ale jeszcze zdążę to powiedzieć, ale jeszcze zdążę to zrobić i… nie zawsze to się udaje.
Razem z książką otrzymałam kartkę pocztową jakże byłoby cudownie gdybyśmy mogli komuś, komu nie zdążyliśmy czegoś powiedzieć – wysłać taką kartkę ze słowami: kocham cię / przepraszam / tęsknię.
Jak wielu ludzi żyje tak jak duchy. Unika towarzystwa, unika szczerości, boi się komuś powiedzieć. A przecież tak niewiele trzeba, aby podzielić się z kimś cząstką… siebie.
(…) – Chodzi o ciebie, Mareczku. To ty jesteś tutaj duchem, a my tylko pomagamy ci odnaleźć światło, które zgubiłeś dawno temu. (…)
Ta książka to taki misz-masz emocjonalny i przyznam szczerze, że po jej przeczytaniu zrobiło mi się bardzo smutno chociaż przez większość czytania uśmiechałam się.
Dopiero po przeczytaniu tej książki zdałam sobie sprawę z tego, ilu słów nie powiedziałam osobom, którym już nigdy tego nie powiem.
Nie przechodźcie obok tej książki obojętnie, bo moim zdaniem nie jest ona jedynie lekturą rozrywkową, ale jest przede wszystkim lekcją. Dla nas.
Świetnie wykreowani bohaterowie, ciekawie poprowadzone dialogi i fabuła, która wciąga od pierwszej strony pozwalając i na śmiech, i na łzy. Czy muszę dodawać coś więcej, aby zachęcić do sięgnięcia po tę lekturę?
To zdecydowanie…
(…) Przejmująca powieść o winie, odkupieniu i drugich szansach. O duchach, które pozostają między światami i ludziach, którzy za życia potrafią stać się dla siebie nawzajem niewidzialni. (…)
Dziękuję Autorowi za tę historię, a Wydawnictwo FLOW dziękuję za możliwość przeczytania tej książki w ramach współpracy barterowej.
W MIGAWCE UCZUĆ – Monika Malita-Bekier & Natalia Waszak-Jurgiel
(…) Nie wiem, czy kiedykolwiek z kimkolwiek tak dobrze mi się gadało i czułem się tak swobodnie. Na pewno nie na takim etapie znajomości, bo znamy się od kilku godzin, a odnoszę wrażenie, że wiemy o sobie więcej niż niejeden bliższy znajomy. (…)
Monika Malita-Bekier urodziła się w 1991 roku w Szczecinie. Już w szkole podstawowej marzyła, by w przyszłości zostać pisarką. W 2013 roku skończyła studia kosmetologiczne w Wyższej Szkole Zdrowia i Urody w Szczecinie. Po kilku latach pracy w zawodzie ukończyła Akademię korekty tekstów, zaczynając tym samym pracę jako korektorka. W końcu odważyła się sięgnąć po marzenia z dzieciństwa i stanąć po drugiej stronie książki jako autorka. Razem z rodziną mieszka w jednej z podszczecińskich wsi. Poza czytaniem, pisaniem i redagowaniem uwielbia aktywnie spędzać czas, zwłaszcza na łonie natury. Kocha konie i psy. Od niedawna jest szczęśliwą posiadaczką zarówno psa, jak i dwóch koni. Na co dzień stawia na samorozwój w różnych dziedzinach.
Natalia Waszak-Jurgiel urodziła się w 1992 roku. Ukończyła Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. Przekraczając magiczną trzydziestkę postanowiła spełnić swoje literackie marzenia. Zawodowo pisze wyłącznie według wzorów, trzymając się ściśle instrukcji i przepisów. Prywatnie daje upust wyobraźni, przelewając na papier odbicie swojego humoru i fantazji.
W MIGAWCE UCZUĆ to komedia romantyczna, czyli powieść obyczajowa z dawką romansu.
PREMIERA KSIĄŻKI 07 PAŹDZIERNIKA 2026 ROKU
Magda jest młodą kobietą przed trzydziestką, szykującą się do ślubu. Pracuje jako urzędniczka, ale jej marzeniem zawodowym jest robienie zupełnie czegoś innego. Jest nieco zamknięta w sobie i mało asertywna. Czuje się osamotniona mimo relacji, w której trwa. Po dramatycznych przeżyciach w dzieciństwie, nie do końca potrafi marzyć. Piotrek jest wziętym fotografem będąc singlem po trzydziestce. Żyje pasją, którą zamienił w zarabianie. Jest ambitny, otwarty i przebojowy, czując na każdym kroku wsparcie rodziny. Marzy, by się szczęśliwie zakochać. Kiedy w pewien wigilijny dzień trafia mu się zlecenie wykonania sesji parze narzeczonych, coś w życiu Piotrka się zmienia. Niespodziewana sytuacja jaką okazała się awaria prądu z powodu śnieżycy i blokada windy, w której zjeżdżał w apartamentowcu zamknięty z dziewczyną z sesji powoduje, że między Magdą i Piotrem rodzi się coś w rodzaju pięknej, głębokiej przyjaźni. Ale czy tylko przyjaźni? Czy to nieoczekiwane odizolowanie od świata nie okaże się spełnieniem marzeń więcej niż jednej osoby, a pewien cytat, który najlepiej opisuje niełatwą i emocjonalną historię Magdy i Piotra nie sprawi, że oboje zaczną inaczej patrzeć na swoje dotychczasowe życie?
(…) Najgorsze, co może spotkać Cię w życiu, to poznać tę właściwą osobę, kiedy już na to za późno (…)
Książka trafiła do mnie dzięki akcji booktour (zorganizowanej przez Adriannę Zakrzewską, znaną w bookstramie jako LIBRARIADA) i nie żałuję, że się na nią zgłosiłam, bo bardzo potrzebowałam teraz takiej właśnie lektury: lekkiej, łatwej i przyjemnej, która bardzo pozytywnie wpłynęła na moje samopoczucie.
Czy zastanawialiście się kiedyś czy żyjecie według własnych zasad, czy życie dostosowujecie do innych?
Nie przepadam za romansami, ale na szczęście to co działo się między bohaterami tej historii okazało się romansem, ale nie takim tuzinkowym. Do końca książki walczyłam sama ze sobą aby nie zerknąć na ostatnie strony i sprawdzić, jak potoczyła się znajomość głównych bohaterów, czyli Magdy i Piotra.
Autorki w bardzo ciekawy sposób pokazały, jak może się rozwinąć przypadkowo, a może nawet spontanicznie zawarta znajomość, która stała się ważnym akcentem w życiu (szczególnie Magdy).
Czasami rozmowa z zupełnie obcą osobą daje nam więcej radości niż z kimś bliskim. I muszę przyznać, że po tej lekturze zaczęłam się zastanawiać nad tym, że sama bywam bardziej otwarta w stosunku do innych, nawet nowo poznanych osób, niż w stosunku do kogoś z kim mieszkam i przebywam na co dzień.
Dlaczego tak się dzieje, że czasami nie mamy odwagi tej bliskiej osobie czegoś powiedzieć? Nie chcemy jej ranić? Dla świętego spokoju nie chcemy się sprzeciwić? Czy to po prostu zwykłe tchórzostwo?
Mamy tutaj parę narzeczonych, teoretycznie dwoje bardzo kochających się młodych ludzi, ale mimo okazywanej sobie wzajemnie miłości coś w tym związku zgrzyta.
(…) Czy chodzi tylko o listopad? (…)
Zacytowałam zdanie z książki, jeżeli chcecie wiedzieć o co w tym zdaniu chodzi, musicie przeczytać tę książkę.
Narracja jest w pierwszej osobie czasu teraźniejszego, ale czytamy rozdziały na przemian, gdzie raz narratorką jest Magda, przekazująca czytelnikom swoje myśli i spostrzeżenia, a raz narratorem jest Piotrek, który również odnosi się do nas – czytelniczek – przekazując nam swoje myśli i spostrzeżenia.
W tle tego dość specyficznego związku, a może powinnam napisać tej specyficznej znajomości łączącej teoretycznie dwoje obcych sobie ludzi znajdują się dwie rodziny. Jedna ciepła, bardzo związana ze sobą uczuciowo, taka wyznająca zasadę: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego i druga rodzina, w której liczy się nie to kim jesteś, ale jak daleko zaszedłeś, z kim się spotykasz, w której rodzinne tradycje ważniejsze są od własnego zdania, a liczy się głównie prestiż i obraz na pokaz.
Każdy z mężczyzn przebywających w otoczeniu Magdy (tu mam na myśli fotografa Piotra i narzeczonego dziewczyny – Adama) pochodzi z innej rodziny. I to właśnie te rodziny ukształtowały ich charaktery.
(…) – Kiedy nie masz nikogo bliskiego, to słuchasz po prostu tych, którzy mówią… – dodaję cicho. – I trudno wyleczyć kompleksy, które powstawały latami. (…)
No ale… wspomniałam na początku, że to romans i to taki dość specyficzny, bo wplątane w niego postacie długo nie potrafią się pogodzić z uczuciem do tej drugiej osoby.
Niby kochają… Ale… Niby pragną jej/jego dotyku… Ale…
Cały czas serce walczy z rozumem, a walka jest nierówna, bo raz przewagę mają emocje, a raz rozsądek. Co tę walkę wygra? Niestety… czytelniczka/czytelnik dowie się tego dopiero na samym końcu książki.
O czym jest ta historia? * O miłości i o odwadze bycia sobą w każdej sytuacji i w każdym związku. ** O pracy nad sobą i dla siebie, kiedy wskazówką do szczęścia jest asertywność. *** O szczęściu zarówno w związku jak i wobec innych osób, bo czasami powiedzenie komuś czegoś co zalega na sumieniu jest ważnym krokiem.
Czytając tę książkę cały czas się uśmiechałam, chociaż odrobinę raziły mnie przekleństwa i wulgaryzmy wkładane w usta bohaterów, ale wiem, że w dzisiejszych czasach młodzi ludzie często ich używają. (Mnie, mimo wieku też się zdarza, ale wiecie, jak to jest… jak sama zaklnę to nawet nie zwrócę na to uwagi, a jak ktoś przy mnie rzuci wulgaryzmem to… wiadomo 😉)
Dziękuję Autorkom i Wydawnictwo Od Siedmiu Boleści oraz Agnieszce (LIBRARIADA) za możliwość przeczytania tej książki dzięki akcji #booktour.
Znajdziesz mnie również na
