Recenzje książek

czytam bo lubię

OSTATNIE TAKIE LATO – Nina Zawadzka

Zdjęcie z prywatnego albumu autorki bloga.

Nina Zawadzka, to ukrywająca się pod pseudonimem autorka powieści z historią w tle. O napisaniu książki, która skradnie serca czytelników marzyła, odkąd poznała słowo „powieściopisarz”, jednak pierwszą książkę napisała po 30-stce, wierząc, że by pisać, najpierw trzeba doświadczać. Musiała porzucić studia i karierę, by skupić się na samotnym macierzyństwie, pokonać przeciwności losu oraz wykluczenie społeczne. Te doświadczenia ukształtowały ją na tyle, by teraz móc ukazać wachlarze emocji w inspirowanych prawdziwymi wydarzeniami powieściach. Obecnie szczęśliwa żona i mama, której do szczęścia wystarczy tabliczka czekolady i dobra lektura.

OSTATNIE TAKIE LATO to powieść z historią wojenną w tle.

Wydawnictwo FILIA, stron 460

Kiedy serce zabije do tej drugiej osoby to nic i nikt nie jest w stanie tego bicia uciszyć. Nie są ważne ani narodowość, ani status społeczny, chociaż zły człowiek może doprowadzić do tego, że to serce musi zadowolić się biciem na odległość.

Nina Zawadzka po raz kolejny udowadnia, że nawet najtrudniejsza miłość może przetrwać wszystkie zawieruchy życiowe i rozstanie, i milczenie, i wojnę.

Tamara jako bardzo młoda dziewczyna zakochała się w chłopcu z sąsiedztwa i chociaż oboje traktowali to uczucie jak coś poważnego, to świat, a właściwie to rodzina jednego z nich skutecznie przerwała tę młodzieńczą namiętność pozbawiając i chłopca, i dziewczynę w wielkiej niepewności co do drugiej strony.

Fabuła powieści rozgrywa się w okresie dwudziestolecia międzywojennego, gdy Polska po pierwszej wojnie leczy rany powstałe z różnic narodowościowych, a do władzy w Niemczech dochodzi ktoś, kto burzy ten powierzchowny spokój ponownie wzniecając wśród ludzi nienawiść do obywateli niebędących Niemcami.

I tak ta fabuła zaczyna się w roku 1919 trwając przez okres drugiej wojny światowej do lat powojennych, gdy w wolnej Polsce zaczyna panować teoretyczny spokój. Piszę „teoretyczny” bo wszyscy wiemy, jak zachowywali się „wyzwoliciele”, szczególnie wobec kobiet i to nie tylko tych pochodzenia niemieckiego.

Autorka opisuje to w bardzo dosadny i bolesny sposób, a w tle tych wszystkich działań wojennych i powojennych cały czas tli się uczucie dwojga ludzi, którzy z punktu widzenia świata powinno być wobec siebie wrogami.

Ale serce nie patrzy na narodowość…

Skrzętnie ukrywana przez lata tajemnica, której główna bohaterka z różnych względów nie mogła wyjawić ani swojemu mężowi, ani nawet najbliższej rodzinie, staje się ciężarem nie tylko dla niej.

Ludzie będący Mazurami nie mogą o sobie powiedzieć, że są czystej narodowości, bo dla Polaków są Niemcami, a dla Niemców Polakami i to życie właśnie „pomiędzy” również doprowadza do wielu dramatycznych sytuacji.

Główna bohaterka jest kobietą silną psychicznie, chociaż czasami musi się z tą swoją „siłą” ukrywać, aby nie doprowadzać do konfliktów. Dla dobra bliskiej jej osoby musi ukrywać nie tylko romans w jaki się wplątała będąc mężatką, ale i uczucie, które rozpala jej serce od lat, zanim tą mężatką została.

(…) – Niektórzy ludzie są zbyt dumni, by przyjąć pomoc. I choćbyś nie wiem, ile razy rzucał im koło ratunkowe, oni będą próbować o własnych siłach unosić się na wodzie, byle tylko udowodnić, że są samowystarczalni. Nawet jeśli ich buta stanie się przyczyną ich klęski. (…)

Piękny, chociaż bardzo tragiczny romans Tamary i Olafa ukształtował ich w dość dramatyczny sposób. Bo czy nie zasługiwał na potępienie? Przecież ona była tylko niezamożną Mazurką, a on bogatym Niemcem, którego rodzice zdecydowanie byli przeciwni temu związkowi.

Historia Tamary i Olafa to historia o miłości, ale i o stracie, o uprzedzeniach w stosunku do Mazurów i o cenie jaką czasami trzeba zapłacić za swoje życiowe wybory. To również opowieść pokazująca walkę o własną tożsamość i o narodowość, która będąc często kierowana złudnym patriotyzmem może okazać się czymś co nie pozwala godnie żyć.

Lubię styl jakim pisze Nina Zawadzka i muszę przyznać, że autorka, aby odzwierciedlić realia, o których pisze musiała przeprowadzić porządną kwerendę. I to bardzo cenię. Muszę również przyznać, że dba o detale i potrafi pobudzić emocje. Przyznam szczerze, że kilka razy podczas czytania porządnie się wzruszyłam.

Trochę zbyt przewidywalne okazało się dla mnie samo zakończenie, ale nie umniejszyło to pozytywnego odbioru całości.

POLECAM tę książkę osobom lubiącym powieści z historią w tle i tym, którzy zaczytują się w romansach.

Dziękuję Autorce za kolejną piękną powieść, a wydawnictwu Filia dziękuję, że mogłam przeczytać ją w ramach współpracy barterowej.

CHŁOPIEC Z ODRODZONEGO MIASTA – Beata Zdziarska

Beata Zdziarska od urodzenia związana jest z Gdańskiem. Jest miłośniczką pieszych wędrówek i górskich szlaków. Lubi odkrywać nowe miejsca, ich historię, kulturę oraz tajemnice. Autorka powieści „Zagubiony szlak”, „Szepty sumienia”, „Po drugiej stronie raju”, „Dolina tajemnic”, „Kamienica pełna cudów” i inne. Swoje opowiadania i artykuły o literaturze publikowała w „Migotaniach”, „Szafie” oraz ‘Twórczości”. Inspirację do książek czerpie z rozmów z ludźmi, obserwacji świata oraz podróży. Na co dzień uczy języka angielskiego.

CHŁOPIEC Z ODRODZONEGO MIASTA to drugi tom GDAŃSKICH OPOWIEŚCI – powieść obyczajowa.

Wydawnictwo REPLIKA, stron 303

Książki tego typu nie należą do literatury: lekka, łatwa i przyjemna. Trudna powojenna rzeczywistość to dla wielu czas zmagania się nie tylko z biedą, ale również z ówczesną polityką, która nie ułatwiała funkcjonowania w mieście podnoszącym się po ciężkim upadku.

Po dramatycznych wydarzeniach wojennych, autorka zabiera czytelników do powojennego Gdańska, w którym w polskiej rodzinie dorasta niemiecki osierocony chłopiec.

Związek jaki łączy go z obcą kobietą, która kiedyś znalazła go pośród ruin „wyzwolonego” przez sowietów miasta jest tak niesamowity, że myślę, iż trudno się doszukiwać takich relacji w niektórych tak zwanych „normalnych” rodzinach.

Dumę jaką czuje przybrana matka Fryderyka z jego osiągnięć muzycznych można śmiało nazwać prawdziwą macierzyńską miłością.

Narratorem tej części jest Fryderyk, który z małego, trochę zahukanego niemieckiego dziecka staje się kimś kto spełnia swoje marzenia. I chociaż w pewnym momencie ktoś „podcina mu skrzydła” i chłopiec rezygnuje ze swojej wielkiej pasji to bardzo szybko odkrywa w sobie inną pasję.

Trochę jestem zaskoczona, że tak łatwo się poddał i nie walczył, bo od początku widziałam go w zupełnie innej roli. Ale jak mówi powiedzenie „nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło”.

Ta książka to opowieść o rodzinie, o przyjaźni polskiego chłopca z niemieckim, o więzach jakie mogą połączyć ludzi bez uprzedzeń. To również opowieść o miłości, marzeniach i… stracie.

(…) – Fajnie, że się o mnie martwiłeś. Tak naprawdę to nikt nigdy się o mnie nie martwił. Z wyjątkiem ojca, ale on zaraz się wścieka, krzyczy, grozi pasem. Cieszę się, że cię poznałem. (…)

Spokojny, dość nostalgiczny styl jakim pisze Beata Zdziarska sprawia, że książkę czyta się z pewnego rodzaju zadumą.

W fabule autorka pokazuje, że przeszłość nie zawsze można wymazać z pamięci i chociaż jej obrazy się z czasem zamazują, blakną, to bolesne wspomnienia potrafią powracać jak bumerang.

Autorka stworzyła piękną historię, w której dość przypadkowe spotkanie dwójki mocno zranionych przez życie osób sprawiło, że powstała pełna ciepła, miłości i wzajemnego wsparcia rodzina.

Historia bohaterów jest wielowymiarowa, poznajemy trudy i słabości społeczeństwa, które w czasie wojny straciło wszystko i dobra materialne i dach nad głową i bliskie osoby, ale na pogorzeliskach (nie tylko tych dosłownych) życia próbuje odbudować wszystko na nowo.

(…) Miasto-grób i miasto-zmartwychwstanie. W tym mieście żyję, próbując zbudować swoją tożsamość. Nie do końca mi się to udaje. Jestem Niemcem, Polakiem, Gdańszczaninem. Tutejszy, a jednocześnie obcy, niepożądany. (…)

Autorka w fikcję literacką wplata fakty historyczne takie jak wydarzenia polityczne (tu szczególną uwagę zwróciłam na głośną ówcześnie w Gdańsku publiczną egzekucję nazistów, proces gauleitera Alberta Fostera, strajki dokerów w porcie czy chociażby śmierć Stalina).

Bardzo doceniam w książkach to, gdy autorzy w wątek obyczajowy wplatają tło historyczne, bo świadczy to o tym, że autorka/autor bardzo zaangażowała/zaangażował się w pisanie swojej powieści i sporo czasu zostało poświęcone kwerendzie.

Jeżeli lubicie czytać powieści, które wzruszają i angażują emocjonalnie zostawiając na długo ślad w pamięci to myślę, że GDAŃSKA OPOWIEŚĆ zarówno tom I „Chłopiec z ruin” jak i tom II są właśnie takimi lekturami.

Myślę, że oko przyciągają już same okładki, które są moim zdaniem piękne i bardzo kompatybilne z fabułą.

Dziękuję Wydawnictwo Replika za możliwość przeczytania tej książki w ramach współpracy barterowej.

RÓŻA – Anna Rybakiewicz

Anna Rybakiewicz jest autorką kilkunastu bestsellerowych powieści obyczajowych. Jest absolwentką Wydziału Prawa Uniwersytetu w Białymstoku, od 2016 roku wykonuje zawód radcy prawnego. Prywatnie jest szczęśliwą mężatką i mamą dwójki dzieci. Uwielbia słuchać ludzkich historii, intrygują ją losy przodków, do których niejednokrotnie odnosi się w swoich powieściach. W fabułach często inspiruje się prawdziwymi wydarzeniami co sprawia, że jej powieści czyta się z zapartym tchem.

RÓŻA to dramat obyczajowy z romansem i historią wojenną w tle.

Wydawnictwo FILIA, stron 432

Kiedy widzę kolejny tytuł książki Anny Rybakiewicz to wiem, że czeka mnie ciekawa lektura. Jeszcze żadna powieść tej autorki mnie czytelniczo nie zawiodła.

Niezbyt przepadam za romansami, ale niektóre wciągają mnie od pierwszej strony, zaspokajając moją kobiecą ciekawość. Staram się unikać tych cukierkowo przesłodzonych. Na szczęście ten romans miał w sobie więcej goryczy niż słodkości chociaż przecież teoretycznie każda szczera miłość jest słodkim uczuciem.

Autorka zabiera swoich czytelników w dwa różne okresy, towarzyszymy głównym bohaterom w czasie wojny i w czasie powojennym, kiedy ludzie potrafili określać innych tylko dwoma słowami: wróg lub przyjaciel.

Nie było ważnym jakim ktoś jest człowiekiem, czy jest tym dobrym, empatycznym, życzliwym dla innych, czy jest złym, okrutnym, czerpiącym radość ze znęcania się i upokarzania innych. Ważne było jedynie to czy jest Polakiem czy Niemcem.

A przecież bez względu na narodowość każdy człowiek ma prawo do uczuć, bo przecież serce nie sługa.

Romans jaki autorka wplotła w fabułę niósł ze sobą i piękno czystych uczuć i dramatyzm wojny. Był miłością, czułością i radością, ale był również bólem, strachem i niepewnością jutra.

(…) Powinienem im powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że widzę ich całych i zdrowych. Wyznać, że niewiele brakowało, a już nigdy byśmy się nie spotkali. Że otarłem się o śmierć. Ale jedyne co czułem to ból. Ból w miejscu, gdzie powinno bić serce, bo zamiast niego była tam pustka. (…)

Drugim okresem jest teraźniejszość, w której ktoś będący na łożu śmierci wyjawia ukochanej osobie sekret ukrywany przez pół wieku. Czy można wybaczyć, że prawie całe życie było się oszukiwanym? Czy zatajenie prawdy można nazwać ochroną własnych uczuć?

Nie chcę nikogo potępiać, chociaż zdaję sobie sprawę z tego, że zatajenie przed ukochaną osobą prawdy było kierowane wyłącznie strachem przed utratą tej osoby. A może to była zwykła ludzka zazdrość? Czysty egoizm?

Autorka porusza w swojej książce kilka wątków, które miały miejsce w życiu bohaterów. Jednym z nich jest praca przymusowa Polaków na rzecz Niemców, wśród których byli i tacy, którzy wykorzystywali swoją władzę nad skierowanymi do pracy i tacy, którzy traktowali swoich pracowników nie ujmując im godności człowieka.

Poznajemy również społeczność małej polskiej wsi, w której rządziły zacofanie i przesądy. Wrogiem był nie ten, który z natury był złym człowiekiem, ale ten, który próbował udowodnić, że to nie sama narodowość jest zła. Ludzie w niedziele modlili się w kościele i zamiast skupić się na modlitwie skupiali się na tym co ktoś ma na sobie lub skąd przybył.

(…) – Synu… – powtórzył i nachylił się do mnie, gdy oddaliliśmy się wystarczająco. – Pora, żebyś wracał tam, skąd przyjechałeś. Jutro rano musisz wyjechać. Tu póki co nie ma dla ciebie miejsca. Bezpiecznego miejsca. (…)

Bardzo poruszył mnie w książce wątek Leny, młodej dziewczyny ciężko pracującej, będącej dla swojego pracodawcy kimś więcej niż tylko przysłowiową „prawą ręką”. Dziewczyny odtrąconej przez najbliższych, a przygarniętej przez obcą osobę. Dziewczyny z tak zwaną „wstydliwą” przeszłością.

Każdemu może się w życiu wydarzyć coś co negatywnie wpłynie na przyszłość, ale czy to oznacza, że taką osobę trzeba natychmiast skreślić? A może dając jej szansę zyska się kogoś wartego zaufania?

Ale najważniejszym wątkiem w tej powieści jest oczywiście miłość. I to taka, której nie potrafiła zabić ani wojna, ani rozłąka, ani lata. Myślę, że o takiej miłości marzy niejedna kobieta.

Zanim sięgniecie po tę książkę, do czego GORĄCO NAMAWIAM, przygotujcie sobie czas, bo moim zdaniem od lektury trudno się oderwać. Ale przygotujcie sobie również chusteczki (zwłaszcza panie) bo czeka Was wiele wzruszeń.

POLECAM tę książkę tym, którzy nie znają jeszcze twórczości Anny Rybakiewicz, bo ci którzy czytali już jej książki tej powieści polecać nie muszę.

Dziękuję Wydawnictwu Filia, za możliwość przeczytania tej książki w ramach współpracy barterowej, a Autorce dziękuję, za kolejną piękną historię.

PORADNIA DLA DUCHÓW – Maciej Chwedo

Maciej Chwedo przygodę z pisaniem zaczynał od tekstów rapowych, które zaowocowały trasami koncertowymi po całym kraju u boku legendy rodzimej sceny hip-hopowej. Skoro już poznał scenę, postanowił kilka napisać, co poskutkowało ukończeniem kierunku scenariopisarstwa w jednej z warszawskich szkół filmowych. Na podstawie jego pracy dyplomowej nakręcono film, który w kinach obejrzało ponad 700.000 widzów. Wraz z przyjaciółmi założył studio filmowe, gdzie realizował projekty video z użyciem techniki green screen. Jest autorem wielu kampanii reklamowych, teledysków i odcinków popularnych seriali telewizyjnych. „Poradnia dla Duchów” to jego debiut literacki, gdzie w typowy dla siebie, humorystyczny sposób, opisuje przygody swojego ojca, byłego agenta służb, ducha pośród żywych.

(Informacja o autorze znaleziona na stronie Wydawnictwa FLOW)

PORADNIA DLA DUCHÓW to powieść psychologiczno-obyczajowa z nutką dramatu i… zjawisk paranormalnych.

Wydawnictwo FLOW, stron 268

Do książek debiutantów podchodzę z dużą otwartością, ponieważ kilkukrotnie biorąc do czytania powieść debiutującej autorki czy autora, po przeczytaniu byłam w stanie powiedzieć tylko: WOW!

Takim słowem również mogę krzyknąć (!) bo uważam, że autor i jego książka zrobią pozytywne wrażenie na wielu czytelnikach, jednocześnie skłaniając ich do refleksji.

Styl jakim pisze Maciej Chwedo jest nie tylko bardzo ciekawy co przyjemny w odbiorze treści lektury. A fabuła zapewnia czytelnikowi prawdziwy roller coaster emocjonalny. W pewnym momencie czytania śmiejesz się w głos by za kilka stron dalej ocierać oczy z łez wzruszenia. Myślę, że to nie jest łatwe dla autora by napisać książkę będącą komedią, w której śmiech przeplata się ze smutkiem.

Fabuła książki jest mocno nastawiona na przejaw psychologiczny i chociaż znajdujemy tutaj wątki bardzo nierealistyczne, bo kto w dzisiejszych czasach wierzy w duchy? (ja wierzę 😉) to warto skupić się na wątku tego „żywego ducha” czyli kogoś, kto dla najbliższych był kimś w rodzaju jednej wielkiej niewiadomej.

(…) Kurdupel spojrzał na swoje dłonie, które powoli znikały jak zaparowana szyba gubiąca ciepło. Na jego twarzy pojawiła się mieszanka radości i spokoju. (…)

Główny bohater wiele lat pracował jako tajny agent nie zastanawiając się nad tym, że pieniądze są tylko częścią szczęścia. Bo zarabiając sporo, przy okazji też dużo tracił.

Życie agenta zniszczyło mu życie rodzinne, ale pieniądze, które zarobił nie były w stanie spłacić długu jaki zaciągnął u żony i synka. Długu winy i szans jakie utracił, cały czas będąc dalej swojej rodziny niż bliżej. I tu nie mam na myśli jedynie odległości liczonych w kilometrach, ale tego co emocjonalnie mogło łączyć go z najbliższymi.

Myślę, że wiele osób, które tę książkę przeczyta zastanowi się nad sensem życia i nad tym co tak właściwie w życiu jest najważniejszym.

Humorystycznie przedstawiony wątek z duchami też nie jest tak do końca zabawny, bo każdy z tych pojawiających się w życiu Marka duchów miał w sobie coś dramatycznego i nie mam tutaj na myśli tego jak zginęli.

Myślę, że każdy z nas nosi w sercu jakąś niedopowiedzianą myśl, jakieś niedokończone zadanie i często powtarza sobie: ale jeszcze zdążę to powiedzieć, ale jeszcze zdążę to zrobić i… nie zawsze to się udaje.

Razem z książką otrzymałam kartkę pocztową jakże byłoby cudownie gdybyśmy mogli komuś, komu nie zdążyliśmy czegoś powiedzieć – wysłać taką kartkę ze słowami: kocham cię / przepraszam / tęsknię.

Jak wielu ludzi żyje tak jak duchy. Unika towarzystwa, unika szczerości, boi się komuś powiedzieć. A przecież tak niewiele trzeba, aby podzielić się z kimś cząstką… siebie.

(…) – Chodzi o ciebie, Mareczku. To ty jesteś tutaj duchem, a my tylko pomagamy ci odnaleźć światło, które zgubiłeś dawno temu. (…)

Ta książka to taki misz-masz emocjonalny i przyznam szczerze, że po jej przeczytaniu zrobiło mi się bardzo smutno chociaż przez większość czytania uśmiechałam się.

Dopiero po przeczytaniu tej książki zdałam sobie sprawę z tego, ilu słów nie powiedziałam osobom, którym już nigdy tego nie powiem.

Nie przechodźcie obok tej książki obojętnie, bo moim zdaniem nie jest ona jedynie lekturą rozrywkową, ale jest przede wszystkim lekcją. Dla nas.

Świetnie wykreowani bohaterowie, ciekawie poprowadzone dialogi i fabuła, która wciąga od pierwszej strony pozwalając i na śmiech, i na łzy. Czy muszę dodawać coś więcej, aby zachęcić do sięgnięcia po tę lekturę?

To zdecydowanie…

(…) Przejmująca powieść o winie, odkupieniu i drugich szansach. O duchach, które pozostają między światami i ludziach, którzy za życia potrafią stać się dla siebie nawzajem niewidzialni. (…)

Dziękuję Autorowi za tę historię, a Wydawnictwo FLOW dziękuję za możliwość przeczytania tej książki w ramach współpracy barterowej.

W MIGAWCE UCZUĆ – Monika Malita-Bekier & Natalia Waszak-Jurgiel

Monika Malita-Bekier urodziła się w 1991 roku w Szczecinie. Już w szkole podstawowej marzyła, by w przyszłości zostać pisarką. W 2013 roku skończyła studia kosmetologiczne w Wyższej Szkole Zdrowia i Urody w Szczecinie. Po kilku latach pracy w zawodzie ukończyła Akademię korekty tekstów, zaczynając tym samym pracę jako korektorka. W końcu odważyła się sięgnąć po marzenia z dzieciństwa i stanąć po drugiej stronie książki jako autorka. Razem z rodziną mieszka w jednej z podszczecińskich wsi. Poza czytaniem, pisaniem i redagowaniem uwielbia aktywnie spędzać czas, zwłaszcza na łonie natury. Kocha konie i psy. Od niedawna jest szczęśliwą posiadaczką zarówno psa, jak i dwóch koni. Na co dzień stawia na samorozwój w różnych dziedzinach.

Natalia Waszak-Jurgiel urodziła się w 1992 roku. Ukończyła Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. Przekraczając magiczną trzydziestkę postanowiła spełnić swoje literackie marzenia. Zawodowo pisze wyłącznie według wzorów, trzymając się ściśle instrukcji i przepisów. Prywatnie daje upust wyobraźni, przelewając na papier odbicie swojego humoru i fantazji.

W MIGAWCE UCZUĆ to komedia romantyczna, czyli powieść obyczajowa z dawką romansu.

Wydawnictwo OD SIEDMIU BOLEŚCI, stron 440


(…) Najgorsze, co może spotkać Cię w życiu, to poznać tę właściwą osobę, kiedy już na to za późno (…)

Książka trafiła do mnie dzięki akcji booktour (zorganizowanej przez Adriannę Zakrzewską, znaną w bookstramie jako LIBRARIADA) i nie żałuję, że się na nią zgłosiłam, bo bardzo potrzebowałam teraz takiej właśnie lektury: lekkiej, łatwej i przyjemnej, która bardzo pozytywnie wpłynęła na moje samopoczucie.  

Czy zastanawialiście się kiedyś czy żyjecie według własnych zasad, czy życie dostosowujecie do innych?

Nie przepadam za romansami, ale na szczęście to co działo się między bohaterami tej historii okazało się romansem, ale nie takim tuzinkowym. Do końca książki walczyłam sama ze sobą aby nie zerknąć na ostatnie strony i sprawdzić, jak potoczyła się znajomość głównych bohaterów, czyli Magdy i Piotra.

Autorki w bardzo ciekawy sposób pokazały, jak może się rozwinąć przypadkowo, a może nawet spontanicznie zawarta znajomość, która stała się ważnym akcentem w życiu (szczególnie Magdy).

Czasami rozmowa z zupełnie obcą osobą daje nam więcej radości niż z kimś bliskim. I muszę przyznać, że po tej lekturze zaczęłam się zastanawiać nad tym, że sama bywam bardziej otwarta w stosunku do innych, nawet nowo poznanych osób, niż w stosunku do kogoś z kim mieszkam i przebywam na co dzień.

Dlaczego tak się dzieje, że czasami nie mamy odwagi tej bliskiej osobie czegoś powiedzieć? Nie chcemy jej ranić? Dla świętego spokoju nie chcemy się sprzeciwić? Czy to po prostu zwykłe tchórzostwo?

Mamy tutaj parę narzeczonych, teoretycznie dwoje bardzo kochających się młodych ludzi, ale mimo okazywanej sobie wzajemnie miłości coś w tym związku zgrzyta.

(…) Czy chodzi tylko o listopad? (…)

Zacytowałam zdanie z książki, jeżeli chcecie wiedzieć o co w tym zdaniu chodzi, musicie przeczytać tę książkę.

Narracja jest w pierwszej osobie czasu teraźniejszego, ale czytamy rozdziały na przemian, gdzie raz narratorką jest Magda, przekazująca czytelnikom swoje myśli i spostrzeżenia, a raz narratorem jest Piotrek, który również odnosi się do nas – czytelniczek – przekazując nam swoje myśli i spostrzeżenia.

W tle tego dość specyficznego związku, a może powinnam napisać tej specyficznej znajomości łączącej teoretycznie dwoje obcych sobie ludzi znajdują się dwie rodziny. Jedna ciepła, bardzo związana ze sobą uczuciowo, taka wyznająca zasadę: jeden za wszystkich, wszyscy za jednego i druga rodzina, w której liczy się nie to kim jesteś, ale jak daleko zaszedłeś, z kim się spotykasz, w której rodzinne tradycje ważniejsze są od własnego zdania, a liczy się głównie prestiż i obraz na pokaz.

Każdy z mężczyzn przebywających w otoczeniu Magdy (tu mam na myśli fotografa Piotra i narzeczonego dziewczyny – Adama) pochodzi z innej rodziny. I to właśnie te rodziny ukształtowały ich charaktery.

(…) – Kiedy nie masz nikogo bliskiego, to słuchasz po prostu tych, którzy mówią… – dodaję cicho. – I trudno wyleczyć kompleksy, które powstawały latami. (…)

No ale… wspomniałam na początku, że to romans i to taki dość specyficzny, bo wplątane w niego postacie długo nie potrafią się pogodzić z uczuciem do tej drugiej osoby.

Niby kochają… Ale… Niby pragną jej/jego dotyku… Ale…

Cały czas serce walczy z rozumem, a walka jest nierówna, bo raz przewagę mają emocje, a raz rozsądek. Co tę walkę wygra? Niestety… czytelniczka/czytelnik dowie się tego dopiero na samym końcu książki.

O czym jest ta historia? * O miłości i o odwadze bycia sobą w każdej sytuacji i w każdym związku. ** O pracy nad sobą i dla siebie, kiedy wskazówką do szczęścia jest asertywność. *** O szczęściu zarówno w związku jak i wobec innych osób, bo czasami powiedzenie komuś czegoś co zalega na sumieniu jest ważnym krokiem.

Czytając tę książkę cały czas się uśmiechałam, chociaż odrobinę raziły mnie przekleństwa i wulgaryzmy wkładane w usta bohaterów, ale wiem, że w dzisiejszych czasach młodzi ludzie często ich używają. (Mnie, mimo wieku też się zdarza, ale wiecie, jak to jest… jak sama zaklnę to nawet nie zwrócę na to uwagi, a jak ktoś przy mnie rzuci wulgaryzmem to… wiadomo 😉)

Dziękuję Autorkom i Wydawnictwo Od Siedmiu Boleści oraz Agnieszce (LIBRARIADA) za możliwość przeczytania tej książki dzięki akcji #booktour.  

Napisz do mnie
listopad 2026
P W Ś C P S N
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  
Książki które przeczytałam
Znajdziesz mnie również na
lubimyczytać.pl granice.pl booklikes.com nakanapie.pl sztukater.pl instagram.com/formelita_ewfor/ facebook.com/KsiazkiIdy/